این عشق ماندنی این شعر بودنی این لحظه های با تو نشستن سرودنی ست این لحظه های ناب در لحظه های بی خودی و مستی شعر بلند حافظ از تو شنودنی ست این سر نه مست باده این سر که مست مست دو چشم سیاه توست اینک به خاک پای تو می سایم کاین سر به خاک پای تو با شوق سودنی ست تنها تو را ستودم آنسان ستودمت که بدانند مردمان محبوب من به سان خدایان ستودنی ست من پاک باز عاشقم از عاشقان تو با مرگ آزمایبا مرگ اگر که شیوه تو آزمودنی ست این تیره روزگاردر پرده غبار دلم را فروگرفت تنها به خنده یا به شکر خنده های تو گرد و غبار

مهتاب عشق ... بی هم... در روز جاری اگه اینه که ای وای از روز آینده دلگیرم از تموم دنیا، فقط بیا بیا که زندگیمو این دوری سوزوند چه خاطراتی از تو پیش من جا موند قصه ی غمگینمو جز تو کسی نخوند بی هم می میریم، شبیه زنجیریم یه لحظه دور از هم آروم نمی گیریم بارون دیوونگی داره عاشق که بی عشقش طاقت نمیاره تو بی من و من بی تو، چی مونده از ما؟ بیا یه مرهمی بذار رو این دردا نیستی و من دل تو دلم نیست، فقط بیا غرورمو هیچی به جز اشکت نشکوند بهم بگو چی آخه چشماتو ترسوند؟ بی تو واسه نفس کشید